Prawidłowe doręczenie nakazu zapłaty

Prawidłowe doręczenie w procesie cywilnym ma kluczowe znacznie, gdyż od jego momentu zaczynają biec terminy: dla odpowiedzi na pismo albo zaskarżenie orzeczenia.

Sądy najczęściej doręczają pisma w formie przesyłki listowej, niektóre zatrudniają osoby roznoszące je bezpośrednio do adresatów. Ciekawą formą doręczeń jest wiadomość wysyłana przez Internet w ramach elektronicznego postępowania upominawczego (dla pozwanego tylko w przypadku, gdy wniesie pismo również drogą elektroniczną).

Pismo powinno trafić do rąk jego adresata, przede wszystkim w mieszkaniu, ewentualnie w miejscu pracy; nie jest jednak wykluczone doręczenie w innym miejscy, gdzie akurat adresata się zastanie. Dowodem prawidłowego doręczenia jest tzw. „zwrotka”, z niej wynika zarówno data odebrania pisma, jak i tożsamość odbierającego.

Doręczenie adresatowi nie zawsze jest jednak możliwe – wówczas konieczne jest sięgnięcie po metody alternatywne (tzw. doręczenie zastępcze). Może ono polegać na doręczeniu pisma dorosłemu domownikowi, dozorcy domu, czy sołtysowi na wsi, jeżeli te osoby zadeklarowały, że oddadzą pismo adresatowi.

I tu dochodzimy do doręczenia przez awizo.

Jeżeli nie było możliwe doręczenie do rąk adresata, ani domownikowi, pismo zostanie pozostawione w placówce pocztowej na maksymalny okres 14. dni, a zawiadomienie (powtórzone po 7. dniach) umieszczone w drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej. Awiza nie zostawia się, gdy odmówiono odebrania pisma, o tym listonosz czyni wzmiankę na kopercie, a pismo uznaje się za doręczone w dacie odmowy.

Pismo traktowane jest jako doręczone z upływem 14. dnia od pierwszego awizowania i od tej daty rozpoczyna się bieg terminów w procesie.

Doręczenie przez awizo nie powinno mieć miejsca przy pierwszym piśmie w sprawie, np. przy nakazie zapłaty – szczególnie mając na uwadze przypadki podawania adresów nieaktualnych albo fikcyjnych. Prawidłową reakcją sądu na informację o niemożności doręczenia nakazu zapłaty nie powinno być stwierdzenie doręczenia po 14. dniach od pierwszego awizowania, lecz wezwanie powoda do wskazania miejsca zamieszkania pozwanego pod rygorem uchylenia nakazu zapłaty i zawieszenia postępowania.

Jeżeli powód udowodni, że pozwany mieszka w miejscu, które wskazał w pozwie, pierwsze doręczenie przez awizo będzie skuteczne.

Inaczej jest w toku postępowania – tu konieczne jest zawiadomienie sądu o zmianie miejsca zamieszkania, pisma kierowane na stary adres będą bowiem traktowane jako doręczone.

Nieprawidłowe uznanie przez sąd doręczenia nakazu zapłaty przez awizo za skuteczne, otwiera drogę dla żądania przywrócenia terminu dla wniesienia sprzeciwu albo zarzutów, a nawet wznowienia postępowania w oparciu o zarzut pozbawienia prawa do obrony.

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

{ 2 trackbacki }

Poprzedni wpis:

Następny wpis: